Lieve allemaal,

Tja waar zal ik eens beginnen.

Afgelopen maandag had ik wederom diarree, snel de arts gemaild, hij mailde binnen 10 minuten terug, dat we weer gaan beginnen met de antibiotica kuur die de vorige keer goed heeft gewerkt. Ik was donderdag 2 februari gestopt met de kuur, kennelijk kunnen mijn darmen nog niet zonder de pillen. Ik moet nu een maand deze pillen slikken..... Gaan we doen. Inmiddels is de diarree zo goed als weg en hoef ik niet meer te rennen naar de wc. Dat is maar goed ook, want rennen zit er voorlopig niet in.

Een vervelende bijwerking van prednisolon (pred.) is dat het spieren afbreekt. Afgelopen dinsdagavond, loop ik van de keuken naar de bank en ineens lijkt het of iemand mij van achter een enorme trap tegen mijn kuit aangeeft. Ik slaak een gil, Eppo vraagt wat doe je.... Tja ik loop naar de bank, maar voel dat er iets knapt. Pfff, wat zal dit nu weer zijn. De pijn zakt af en ik kan nog een klein beetje hobbelen. Wat doe je dan! Besloten om de volgende ochtend de huisarts maar te raadplegen. Zo gezegd zo gedaan en op woensdagochtend de huisarts gebeld, deze stond even later op de stoep. Na enig onderzoek, was zijn conclusie, een gescheurde achillespees..... (..............kun je wel invullen wat ik allemaal geroepen heb.........) De huisarts heeft direct met Groningen gebeld en ja hoor daar gingen we weer, maar nu een afspraak op de spoedeisende hulp met een chirurg. Heel Nederland was aan het schaatsen, dus een groot gedeelte van deze schaatsende mensen was op de SH in Groningen, drukte alom dus. Na verschillende onderzoeken, waaronder een echo, bleek dat de achillespees voor een gedeelte is afgescheurd, gelukkig niet helemaal, anders was ik gisteravond nog geopereerd en lag ik nu in het ziekenhuis op een andere afdeling. Wel heb ik gips om mijn been voor in ieder geval de komende 6 weken, mag mijn been totaal niet belasten, wat een gedoe zeg. Was er gisteren helemaal klaar mee, vreselijk gejankt, gescholden en getierd..... Goh wat was ik boos en verdrietig, wanneer houdt het nu eens op en hoeveel krijgen we nog op ons dak? Ik weet het hier krijg je geen antwoord op, maar kenneljk moet mijn leven weer op de rode stopknop, alleen nu niet met leukemie, maar met een achillespees. Wat kan alles frustrerend zijn. Niet meer naar het werk, niet meer alleen op pad in de auto...... Een grote k... zooi zullen we maar zeggen. Iets anders kan ik er niet van maken.

Zit nu op de bank, pootje met mooi blauw gips omhoog, alles bij de hand aan laptop, e-reader, afstandsbediening, pillen en drinken. De bank zal de komende dagen mijn plek zijn.

Inmiddels bij de uitleenservice van Icare allerlei hulpmiddelen besteld, als een rollator en een trippelstoel, waar ik het hele huis mee door kan trippelen met 1 been. Ga vast weer het nodige meemaken de komende dagen. Jullie gaan het lezen.

Mocht je zin hebben in een kopje koffie of thee, bel me en kom kom kom gezellig naar Rolde. Heb ik wat afleiding!

Lieve groet, de inmiddels iets minder gefrustreerde, knokkende Erna